“Patrząc z mojej perspektywy, Sztuka Polska zawsze była obecna w głównym nurcie sztuki światowej. Moja fascynacja trwa już od wielu, wielu lat i dotyczy zwłaszcza sztuki malarskiej. Obrazy Janusza Mulaka są na tle polskiego malarstwa czymś wyjątkowym i wyrazistym. A jego tak różnorodna twórczość plastyczna – sterowana silną osobowością – należy do magicznych zjawisk w sztuce. Może jest tak, ponieważ Mulak stale eksperymentuje szukając wyrazu dla własnej formy i zupełnie indywidualnych treści. Tańczy w pewien sposób, pomiędzy sztuką abstrakcyjną a przedstawiającą. Jednocześnie zdarza mu się wychodzić poza samą płaszczyznę obrazu. Fascynują go eksperymentalne działania w przestrzeni: instalacje, video-art, performance.

Zwłaszcza prowokacyjne społecznie happeningi. Szczególnie zwrócił moją uwagę jego Teatr Wspólnego Malowania z wybranym artystą. Utopijne próby stworzenia momentu super wrażliwości malarskiej – przy zderzeniu 2 różnych osobowości na jednym płótnie. Jednocześnie pamiętam eksperymenty innych artystów – wspólne malowanie tego samego płótna przez Warhola, Basquiata, Clemente. Duża wystawa w Kunsthalle Bonn.

Bezpośrednio po ukończeniu warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych zaliczony został do polskiej awangardy. Dzięki odejściu od tradycji, projektowi pomnika happeningowego ( światło i dźwięk ), oraz udziałowi w wystawach (lata 1971 oraz 2015) w warszawskim Muzeum Narodowym – trasa M- Z.

Mulak spełnia swoje marzenia o idealnym świecie, trzymając się jednak tradycyjnego malowania. Uciekając w tworzenie nasyconych kolorem i światłem, pełnych optymizmu abstrakcyjnych płócien. Ta podróż w stronę malarstwa przywraca z jego pamięci klisze różnych pejzaży, nastrojów, osobowości ludzi.

Wrodzona jest jego wrażliwość kolorystyczna na błękity, także na czerwienie i żółcie. Nawet w ciemnych szarościach – udaje się mu wydobywać – swoistą symfonię kolorów. Często kontrastuje, zestawiając wyciskaną grubo farbę – prosto z tuby – z partiami płótna malowanymi cienko i oszczędnie.

Prawie przezroczyście o łagodnej poświacie. Patrzę na jego ostatnią instalację Artescape. Zestawia razem w ciągach zaskakującej przestrzeni – rodzinę abstrakcyjnych obrazów z tablicami komunikacyjnymi lub fragmentami plebejskiej poezji ze ścian miasta. Płaszczyzna płótna jest często dziurawiona do faktury ściany – poprzez proste formy geometryczne.

W bogactwie wybitnych działań artystycznych Mulaka czuje się napiętą radość

tworzenia, kulturę połączoną ze znajomością tradycji.

Na jego wrodzony talent do optymizmu, kładzie się cieniem widoczny niepokój

o sens istnienia.

ALAIN VISTOSI

Muzeum Mark Chagall

Nicea