“Tutaj natomiast możemy prześledzić ewolucję.
Ryszard Grzyb zdaje się podążać klarowną ścieżką inkorporując do swej twórczości nowo odkrywane płaszczyzny i techniki wyrazu. Od wczesnych prac gwaszem i temperą na kartonie charakterystyczne dla twórczości Grzyba stają się uproszczone postacie zwierzęce.”


Początkowo pojawiają się także ludzie i fantastyczne stwory, głównie w ruchu. Ich sposób przedstawiania nieco zmienia się wraz z przejściem do malarstwa na płótnie. Teraz szkicowość i symboliczność ich przedstawień jest bardzo wyraźna. Figury stają się zupełnie płaskie, zaznaczone barwą lub wydobyte specyficzną kreską. Najbardziej rozpoznawalne są sylwetki żółwia, ptaka i nosorożca.
Swoisty jest też sposób prowadzenia gry wizualnej. Przemyślane zestawienia intensywnych barw, wzmacnianych fakturą i figurą, jaką tworzą prowokują ciekawe efekty wzrokowe.

Ostatnie prace świadczą o wzrastającym znaczeniu literatury i pisanej formy wypowiedzi w twórczości Grzyba. Artysta od lat tworzy poezję. Publikował swoje utwory, m.in.: w“Nowym Wyrazie” (1980, 1981); w “Miesięczniku Literackim” (1981); jak również w piśmie “Oj dobrze już” czy w Young Poets of a New Poland, Forest Books, London (1993). Uzyskał nagrody w konkursach poetyckich Patra (III nagroda w roku 1980, II nagroda w roku 1981) oraz wyróżnienie w konkursie Czerwonej Róży w 1981 roku.
Prace z ostatniego okresu zapełnione są skondensownym słowem pisanym: wierszami i tekstami z graffitti, posiadającymi bardzo silny ładunek ekspresji.
Nie gasnąca żywotność i energia przepełnia prace Grzyba ze wszystkich okresów jego twórczości. Ich podskórnym nurtem zdaje się być niezwykłe poczucie humoru i ironiczne podejście do rzeczywistości, która tylko traktowana z przymrużeniem oka staje się zjadliwa.